Wincenty Rapacki:

Znakomity aktor, dramaturg i reżyser. Urodził się 22 stycznia 1840 r. w Lipnie. Przyszedł na świat w drewnianym domku przy ulicy Koziej (obecnie W. Rapackiego). Ojciec jego był urzędnikiem Sądu Pokoju Okręgu Lipnowskiego. Wcześnie osierociła go matka. Dzieciństwo miał trudne. Ojciec ponownie wstąpił w związek małżeński, a macocha i przybrani bracia nie darzyli go sympatią.

Z chwilą przybycia do Lipna wędrownej trupy teatralnej, rozpoczął się nowy etap w życiu Wincentego. Urzeczony teatrem, postanowił zostać aktorem. Przez pewien czas uczęszczał do szkoły w Lipnie, ale wkrótce uciekł z domu i dotarł do Płocka, gdzie rozpoczął naukę w gimnazjum. W 1859 r. wyrusza do szkoły dramatycznej do Warszawy. Tam zarabia na swoje utrzymanie przepisywaniem wyroków w Trybunale handlowym i statystując w Warszawskich Teatrach Rządowych. Nie przyniosło mu to jednak satysfakcji. Udał się więc na prowincję i w końcu lipca 1861 r. wystąpił w trupie teatralnej w Druskiennikach, kreując kapitana w „Dziwadłach” I. Kraszewskiego. W sierpniu i wrześniu 1862 r. grał z zespołem teatru wileńskiego w Kownie. Wrócił do Warszawy, ale bez szans na angaż w teatrze.

Od czerwca 1862 r. należał do zespołu Adama Miłaszewskiego i występował w Jarosławiu, Przemyśli i Stanisławowie. Zerwał kontakt z Miłaszewskim i udał się do Lwowa, gdzie jego gra spotkała się z uznaniem publiczności i krytyków. W tym samym roku wstąpił do zespołu Lucjana Ortyńskiego w Czerniowcach, gdzie pracował przez rok. Kierował się tym zespołem, w międzyczasie poślubił aktorkę i śpiewaczkę Józefinę Hoffman.

W 1864 r. przyjęty został do teatru lwowskiego. Wkrótce jednak opuszcza Lwów i podąża do Krakowa w ślad za Heleną Modrzejewską. W Krakowie Rapacki dużo czyta, wzbogaca wiedzę i przebywa w otoczeniu ludzi uczonych i artystów.Przyjaźni się z Aleksandrem Fredrą, Michałem Bałuckim, Ignacym Kraszewskim, Karolem Estreicherem i Janem Matejką. Później podróżuje do Paryża i Wiednia. Jako człowiek pióra, zadebiutował wystawiając w 1875 r. własny pięcioaktowy dramat „Wit Stwosz”. Wkrótce napisał kilkanaście innych utworów o tematyce historycznej, m.in. „Mikołaja Kopernika”, „Odsiecz Wiednia”, „Bogusławskiego i jego scenę”. W 1891 r. umiera Józefina. Po śmierci żony, Rapacki ożenił się z własną uczennicą Amelią Gordon. Małżeństwo to trwało siedem lat.

W 1912 r. artysta przeszedł na emeryturę. Jubileusz pracy scenicznej obchodził w 1921 r., a rok później jako pierwszy z polskich aktorów otrzymał Order Polonia Restituta za wybitne zasługi dla teatru. Ostatni sukces odniósł w 1923 r. kończąc swą wspaniałą karierę artystyczną rolą Rejtana w „Zemście”. Trzy miesiące później - 12 stycznia 1924 r. Wincenty Rapacki zmarł w Warszawie po krótkiej chorobie.

Wincenty Rapacki.

Portret Wincentego Rapackiego.

Źródło: Zenon Góźdź - „Lipno”

Ostatnia aktualizacja: 07-11-2008 15:48:18

Copyright © 2006 - 2009 by Siambampam Kozoni. Wszelkie prawa zastrzeżone. Valid XHTML 1.0 i CSS 2